២. អង្គច្បាប់ និងមាត្រាពាក់ព័ន្ធ
ការគ្រប់គ្រងគ្រឿងសម្អាងនៅកម្ពុជា ផ្អែកលើឯកសារគតិយុត្តិសំខាន់ៗដូចខាងក្រោម៖
• ច្បាប់ស្តីពីការគ្រប់គ្រងឱសថ (ឆ្នាំ១៩៩៦) និងច្បាប់វិសោធនកម្ម (ឆ្នាំ២០០៤):
o មាត្រា ១០៖ ការផលិត ការនាំចូល ការនាំចេញ និងការលក់ដូរគ្រឿងសម្អាងគ្រប់ប្រភេទ ត្រូវមានការអនុញ្ញាតពីក្រសួងសុខាភិបាល។
o មាត្រា ១១៖ គ្រឿងសម្អាងដែលចរាចរលើទីផ្សារ ត្រូវតែចុះបញ្ជិកា (លេខប្រវេទន៍) នៅក្រសួងសុខាភិបាលជាមុនសិន។
• ច្បាប់ស្តីពីការគ្រប់គ្រងគុណភាព សុវត្ថិភាព លើផលិតផល ទំនិញ និងសេវា (ឆ្នាំ២០០០):
o មាត្រា ២១៖ ហាមឃាត់ការចរាចរទំនិញដែលមិនអនុលោមតាមបទប្បញ្ញត្តិបច្ចេកទេស ឬបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់សុខភាពអ្នកប្រើប្រាស់។
៣. ការរាយការណ៍ទៅអាជ្ញាធរ
ប្រជាពលរដ្ឋគួរតែរាយការណ៍ជាដាច់ខាត
• ហេតុផល៖ ដើម្បីការពារសុខភាពខ្លួនឯង គ្រួសារ និងសង្គមជាតិទាំងមូល និងដើម្បីលុបបំបាត់អាជីវកម្មមិនស្មោះត្រង់។
• អាជ្ញាធរដែលត្រូវរាយការណ៍៖
1. នាយកដ្ឋានឱសថ អាហារ បរិក្ខារពេទ្យ និងគ្រឿងសម្អាង នៃក្រសួងសុខាភិបាល។
2. អគ្គនាយកដ្ឋានការពារអ្នកប្រើប្រាស់ កិច្ចការប្រកួតប្រជែង និងបង្ក្រាបការក្លែងបន្លំ (ក.ប.ប) នៃក្រសួងពាណិជ្ជកម្ម។
3. សមត្ថកិច្ចមូលដ្ឋាន ឬនគរបាលសេដ្ឋកិច្ច។
៥. សន្និដ្ឋាន
ការប្រើប្រាស់គ្រឿងសម្អាងគ្មានលេខប្រវេទន៍ គឺជាការដាក់សុខភាពខ្លួនឯងឱ្យស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់ដែលមើលមិនឃើញ។ អនុលោមតាម ច្បាប់ស្តីពីការគ្រប់គ្រងឱសថ រាល់ផលិតផលគ្រឿងសម្អាងត្រូវតែមានការទទួលស្គាល់ពីក្រសួងសុខាភិបាល។ ក្នុងនាមជាពលរដ្ឋវៃឆ្លាត យើងត្រូវចេះពិនិត្យមើលលេខប្រវេទន៍លើសំបកវេចខ្ចប់ និងត្រូវមានសេចក្តីក្លាហានក្នុងការរាយការណ៍ទៅអាជ្ញាធរមានសមត្ថកិច្ច នៅពេលជួបប្រទះផលិតផលសង្ស័យ ដើម្បីចូលរួមចំណែកកសាងសង្គមដែលមានសុវត្ថិភាព និងសុខុមាលភាព។